Pokazywanie postów oznaczonych etykietą inne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą inne. Pokaż wszystkie posty

środa, 4 listopada 2015

Sentymentalne podróże ze smakiem

To był długi miesiąc. Historie napływały powoli, z końcem pojawiało się ich coraz więcej i więcej. Część krótka, część zaskakująco długa ;) W jury nie było zgodności, co do ostatecznego werdyktu i nie ukrywam, że wybór był bardzo trudny. Część była zabawna, część bardzo sentymentalna i nostalgiczna. Co wyróżnia akurat tę historię? Z pozoru może nic, ale im dłużej czytałam tym bardziej robiłam się głodna. I to samo odczuwał R., który po lekturze pobiegł do kuchni przygotować kolację (a jamnik niecierpliwie się oblizywał i przestępował z łapy na łapę). Karmelizowana cebula, wędzona ryba i tajemnicze purée sprawiły, że od razu zechciałam zasiąść do tego stolika. Autorka jeszcze nieświadomie uderzyła w moją czułą nutę - Toskanię, do której podróż mi się marzy. Może to właśnie ten impuls ;) Cóż innego mi zostało?
 
Płócienną torbę wraz z książkową zawartością sprezentuję Magdzie Kwiatkowskiej. Serdecznie gratuluję! :)

A wszystkim uczestniczkom i uczestnikom serdecznie dziękuję za udział. Wasze historie dostarczyły nam masę przyjemności i uśmiechu :) Żałuję, że mogłam nagrodzić tylko jedną osobę. Następnym razem naprawdę ten błąd. I myślę, że będzie to konkurs na zdjęcia ;)


Zapraszam Was teraz do słoneczniej Toskanii razem z Magdą :)



Trudne zadanie wymyśliłaś - może dlatego, że też podróżuję śledząc lokalne smaki i z każdego miejsca przywożę opowieść o jakimś smakołyku. Za nic nie potrafiłabym wybrać jednego najlepszego, więc opiszę jedno z najnowszych wspomnień. Nasza tegoroczna wakacyjna opowieść to cudowna, słoneczna Italia. Jeden wielki eksperyment, ponieważ po raz pierwszy wybraliśmy się w daleką podróż samochodem, po raz pierwszy nocowaliśmy na kempingach i byliśmy niezależni od jakiegokolwiek biura podróży. 


Początek był bardzo aktywny. Zwiedziliśmy wiele miejsc, jedliśmy uliczne jedzenie, siedząc na ławkach w malowniczych ogrodach nad jeziorem Como, wieczorami racząc się rarytasami w stylu gulaszu angielskiego z puszki na włoskich bułkach albo prozaicznych kanapek z mozzarellą i soczystymi lokalnymi pomidorami. Na świeżym powietrzu, z widokiem na zatokę Piona, wszystko smakowało wyśmienicie. Jednakże, kiedy dotarliśmy do Toskanii, do naszego przytulnego hotelu, poczuliśmy zew normalnego obiadu. W pewnym momencie wyciągnęłam do konQbka rękę z telefonem z otwartym TripAdvisorem i powiedziałam "tam nam dadzą jeść, wybieraj". Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że to nie kwestia wyboru, tylko przeznaczenia.


Wsiedliśmy w samochód i wyruszyliśmy na poszukiwanie. Ponieważ była szósta, większość knajpek była jeszcze zamknięta. Kluczyliśmy po toskańskich bezdrożach, coraz bardziej głodni i sfrustrowani. Na dodatek mapa z Trip Advisora wyprowadziła nas na jakieś totalne manowce, zamiast do restauracji, która nas najbardziej ciekawiła. Kiedy już całkiem straciliśmy nadzieję i ruszyliśmy "na azymut" do najbliższej większej miejscowości, naszym oczom ukazał się szyld "Osteria le Terme". Zatrzymaliśmy się prawie z piskiem opon i zajrzeliśmy do środka. Kelnerka poinformowała nas, że otwierają za pół godziny, a że zdążyliśmy się już zakochać w tym miejscu, postanowiliśmy poczekać. Na szczęście, jak w prawie każdej włoskiej miejscowości, i tam były antyczne ruiny, które mogliśmy zwiedzić czekając. Wdrapaliśmy się na niewielkie wzgórze i wśród pozostałości po bogatej willi obserwowaliśmy zachód słońca. Jakaś para robiła sobie ślubne zdjęcia, jakaś skandynawska rodzinka penetrowała zakamarki starych łaźni, a my po prostu chłonęliśmy atmosferę włoskiego wieczoru.


Po strawie dla ducha, przyszedł czas na rozpustę kulinarną. W restauracji przywitał nas właściciel, który znalazł dla nas ostatni wolny stolik - okazało się, że bez rezerwacji dostać się tam graniczy z cudem (widzieliśmy potem wielu klientów odprawionych z kwitkiem), ale przecież to było przeznaczenie :-) Usiedliśmy, rozmarzyliśmy się nad menu i złożyliśmy zamówienie. Czekając nie mogliśmy nacieszyć się atmosferą panującą w tym miejscu. To była malutka restauracja, na rozstaju dróg, w cichej niewielkiej wiosce. Przez kilka godzin otwarcia to tam biło serce okolicy - rozbrzmiewały radosne rozmowy, wspomagane wybornym winem z kolekcji właściciela.

A potem przyszło nasze jedzenie i wszystko inne przestało istnieć.


Najbardziej zniszczyła nas przystawka - pod nazwą "dary morza" kryła się selekcja małych chapsików podawanych po jednym. Zaczęło się od delikatnej, wędzonej ryby (przypominała dorsza) podanej z świeżymi ziarnami kolorowego pieprzu i frędzelkami z tartej skórki pomarańczowej. Niesamowity zestaw aromatów i tekstur. Jak tylko skończyliśmy, magicznie pojawił się na naszym stole komplet następnych talerzyków. Tym razem z kawałkiem przepysznej ryby (chyba peklowanej w winnej marynacie) podanej na duszonej prawie do zupełnej słodkości czerwonej cebuli. Trzeci i ostatni etap to smażona, chrupiąca z zewnątrz i soczysta w  środku wielka krewetka, podana na najlepszym purée jakie kiedykolwiek jadłam. Nie wiem z czego dokładnie było, ale dało się wyczuć lekki smak karczochów i czegoś słodkawego, może selera?  Okrzykom zachwytu nie było końca, nasze dania główne również rozpieściły nas do granic możliwości. Ciężko było opuścić to miejsce, tętniące życiem i pachnące pysznym jedzeniem. Dziś, kiedy przychodzi mi jeść jakieś byle-co w biegu, często wracam myślami do tamtego wieczoru. Czas spędzony w Osterii le Terme to dla mnie kwintesencja celebracji życia.

I teraz powinnam już skończyć, bo zaczynają mi się przypominać wszystkie włoskie smakołyki, których skosztowaliśmy i mam obsesyjną potrzebę opisania ich :-)

poniedziałek, 28 września 2015

Pani Jesień przyniosła prezenty, czyli konkurs na 3 urodziny bloga!

Drodzy!
Bardzo Was przepraszam za moje długie milczenie i nieobecność. Swego czasu starałam się zachować jako taką systematyczność i narzucić sobie pewien harmonogram prac, by zawsze było co wrzucić i nieco napisać. Ale plany swoje, a życie swoje. Zmiana pracy, dynamiczne przyspieszenie prac remontowych i konieczność bycia w trzej miejscach jednocześnie spowodowało, że z moich założeń zostało tylko "byle do piątku". A w weekendy było sto innych zajęć i tak od dwóch miesięcy. Myślę jednak, że sytuacja zaczyna się stabilizować i za kilka tygodni wszystko wróci do normy. Tak sądzę, a życie, jak zawsze pokaże..

Nie pojawiłam się tu jednak, by się żalić. Wręcz przeciwnie, przychodzę z czymś całkiem ładnym i jednocześnie praktycznym. To niecodzienne zjawisko, u mnie większość rzeczy jest mocno niepraktyczna ;) Ale postarałam się. Co to oznacza?

Konkurs z okazji 3 urodzin bloga! 


Albo blogowe giveaway, zwał jak zwał. Tak, te urodziny miały miejsce pod koniec sierpnia, więc minęło już trochę czasu. Ale nie zapomniałam! Widujemy się mniej lub bardziej regularnie od 3 lat. Odwiedziliście mnie prawie 160 tysięcy razy, zostawiliście 1505 komentarzy, a na Facebooku jest Was już niemal 1100 osób! Bardzo, bardzo, BARDZO dziękuję! Gdy zaczynałam prowadzić tego bloga byłam pewna, że za kilka miesięcy i tak zrezygnuję. A tu proszę, leci już czwarty rok ;) Mam nadzieję, że w przyszłym roku również będziemy świętować. Może tym razem będzie jakiś tort? Zobaczymy.

Jak urodziny, to muszą być prezenty. Lubicie ładne rzeczy, prawda? Ja też, mam do nich słabość. Szczególnie jeśli chodzi o zdjęcia jedzenia. Dużo gratów, bibelotów, szmatek, łyżeczek, sznurków, talerzyków - to mój klimat. Nie zawsze udaje mi się go uchwycić (ostatnio bardzo rzadko), ale w dążeniu do doskonałości podglądam najlepszych. Moja niekwestionowaną boginią klimatycznych zdjęć kulinarnych jest Katie Quinn Davies z bloga What Katie Ate. Dziewczyna robi cuda na talerzach i stołach, nie mogę oderwać wzroku od jej małych arcydzieł. Jej książki to nie tylko przepisy, to albumy, które przeglądam po ciężkim dniu i od razu poprawia mi się samopoczucie. Dlatego mam dla Was najnowsze dzieło Katie "What Katie Ate. Weekend Katie". Zakochacie się w tej publikacji!

Żeby było również praktycznie, mam dla Was sporych rozmiarów płócienną torbę od House Doctor. Jest duża, pojemna, ma skórzane uszy i każdego dnia wita się z Tobą podnosząc poczucie własnej wartości i podbijając pewność siebie o 10 punktów słowami "hej piękna/y" (wszyscy jesteśmy piękni!). Można w niej nosić ubrania na trening, warzywa na zupę lub książkę Katie i brulion z przepisami. Sądzę, że jamnik również powinien się zmieścić. Wybór należy do Was.



Tak się prezentują nagrody, teraz przejdźmy do tego, jak je zdobyć.
  1. Długo się zastanawiałam jaką zabawę wymyślić. Jestem aspirującą podróżniczką (podróżuję głównie palcem po mapie) i zapaloną smakoszką. Zawsze planuję podróże w oparciu o smaki, których chciałabym skosztować. Zatem zdecydowałam, co następuje:  aby powalczyć o nagrody musisz napisać kulinarna historię, która wydarzyła się w podróży. To mogła być wieś, małe miasteczko lub całkiem duże miasto,w Polsce lub poza jej granicami. Miejsce, w którym już byłeś/aś lub takie, które dopiero chcesz odwiedzić. Historia, w której spotkało Cię coś ciekawego, spotkałeś kogoś interesującego, wydarzyło się coś zabawnego. Historie fikcyjne też są fascynujące! Cała zabawa polega na tym, by w historię o cudownej architekturze i fajnych ludziach wpleść wyjątkowo sugestywne fragmenty o jedzeniu. Mam słabość do plastycznych opisów, z których wydobywają się smaki, zapachy i kolory. Dzięki nim można choć na chwilę przenieść się do małej, zatłoczonej knajpki i wyobrazić sobie, że piję w nich dobra kawę. Mam nadzieję, że rozumienie, o co mi chodzi. Spośród nadesłanych tekstów wybiorę ten, który sprawi, że zechcę pojechać w to miejsce. Liczę na Waszą kreatywność :)
  2. Będzie mi niezmiernie miło, jeśli polubisz fanpage mojego bloga na Facebooku.
  3. Uczestnik może zgłosić maksymalnie dwie prace. Zgłoszenia wysyłajcie na adres e-mail: passthefood7@gmail.com. Będę potwierdzać każde zgłoszenie. Gdyby tak się nie stało, proszę o zgłoszenie tego w komentarzu lub na Facebook'u.
  4. Na zgłoszenia czekam do 28.10.2015 do 23:59, zwycięzcę ogłoszę 04.11, więc stay tuned!
  5. Komisja konkursowa składa się z trzech członków: mnie, mojego drogiego R. i jamnika. Jamnik ocenia wyjątkowo surowo, uważajcie. 
  6. Biorąc udział w konkursie, laureat zgadza się na publikację pracy konkursowej na łamach bloga.
  7. Wysyłka nagród odbywa się wyłącznie na terenie Polski.
  8.  
Mam nadzieję, że zadanie okaże się wyzwaniem, które pobudzi kreatywność i nieodkryte dotąd pokłady literackiego talentu. W pierwszej kolejności myślałam o zdjęciach, ale na to zawsze brakuje czasu i światła. Gdyby coś było niezrozumiałe, służę pomocą. Starałam się jak najdokładniej opisać zasady, ale może tylko tak mi się wydaje ;)

To co? Powodzenia!



środa, 13 maja 2015

Synergia dobrej kawy, pięknego wnętrza i uśmiechnietych ludzi

Wiecie, są takie miejsca, które zyskują rozgłos zanim na dobre zaczną funkcjonować. Liczne portale rozpisują się o nowej lokalizacji zwiastując jej glorię i chwałę na lata. Jak dobrze wiemy, z tym bywa różnie. Część znika zanim zdążę o nich usłyszeć, inne działają przez kilka miesięcy stopniowo zniżając pułap (to sytuacja, która szczególnie mnie drażni). W końcu są też takie, o których dowiaduję się przez zupełny przypadek i z miejsca kradną mi serce. Przemyślane, dopieszczone, pokazujące, że właściciele robią to z pasją, zaangażowaniem, na 100%. Tak mało jest takich miejsc, tak wiele zmarnowanych lokalizacji. 

Opowiem Wam o dniu, w którym wypiłam ponad pół litra kawy w niecałe dwie godziny. Wyśmienitej kawy. Na te wcześniejsze 250 ml spuszczę zasłonę miłosierdzia, to i tak nie ta historia.




Poniedziałek w końcu był dniem wolnym. Nareszcie mogłam się spotkać z M., z którym nie widziałam się dobrych parę tygodni, mieliśmy wiele do nadrobienia. Jak za dobrych, studenckich czasów. Oprócz planów na smaczne śniadanie koniecznie chciałam odwiedzić nową kawiarnię w Katowicach - Coffee Synergia. Na Śląsku jest niewiele miejsc, które serwują kawę inną niż z konwencjonalnego ekspresu. Wystarczyły mi dwa mrugnięcia okiem żeby zapragnąć wizyty w tym miejscu. Po owocowej owsiance i razowych tostach z kurczakiem (oraz kiepskiej kawie, ale obiecałam to przemilczeć) udaliśmy się na krótki spacer przez centrum miasta. Pogoda była piękna, wiosna w zenicie, niemal lato. Szybko dotarliśmy na miejsce, Andrzeja 29 to w końcu ścisłe centrum Katowic. 











Z M. mam o tyle łatwiej wśród ludzi, że on moje braki w komunikacji międzyludzkiej nadrabia po stokroć. Nawiązywanie kontaktu z innymi ludźmi w jego towarzystwie do bułka z masłem, dzieje się samo. Gdy weszliśmy do środka było raczej pusto, raptem kilka osób i przesympatyczne panie na barze. Nic dziwnego, kto ma czas kręcić się po mieście przed jedenastą? Przekraczając próg lokalu od razu ścisnęłam dłoń na body aparatu i poczułam, że mam trochę pracy do wykonania. Na szczęście Panie były tak miłe, że od razu się zgodziły. Wspominałam, że były przesympatyczne? ;) 

Kręciłam się po wnętrzu dobrych kilkanaście minut, chłonąc to, co widzę, robiąc zdjęcia i myśląc "chcę taki stół, CHCĘ TAKI STÓŁ". Jak możecie zobaczyć, lokal jest raczej industrialny - sporo tu starego drewna (ze starej stodoły), drewnianych skrzynek, stalowych stołków, potężnych lamp, żeliwnych okuć, jutowych worków, kontrastującej bieli i czerni oraz skrzynek z bujną roślinnością. Skoro mamy maj, są też bzy. Jest uroczo, wielkomiejsko, choć jednocześnie przytulnie. Czuć, że właściciele czerpią wzorce od zachodnich kolegów (i robią to dobrze). Gdyby nie odległość dzieląca mnie od Katowic, bywałabym w tym miejscu jak najczęściej.


Ale, ale.. przyszliśmy na kawę. M. jeszcze nie miał okazji pić kawy z dripa czy chemexa, a ja mimo pewnej fascynacji nadal jestem laikiem, trochę dzieckiem we mgle. Postanowiliśmy się wesprzeć doświadczeniem Uśmiechniętej Pani (która nie chciała bywać w kadrze, dlaczego?). Urządzeniem, które od zawsze mnie fascynuje jest syfon. Przygotowanie w nim kawy to trochę przerost formy nad treścią, nie wyobrażam sobie używać go na co dzień w domu,np. zaraz przed wyjściem do pracy. Ale skoro tu trafiliśmy, to była najlepsza okazja żeby w końcu spróbować. Wybraliśmy kawę z Etiopii (region Yergacheffe) polskiej palarni Coffee Proficiency. Uprzedzono nas, że kawa z syfonu jest dużo mniej aromatyczna i płaska w porównaniu z metodami przelewowymi. Ale wiecie co? Była pyszna. Dla M. to było odkrycie i impuls do tego by kupić swoje własne zabawki, zacząć przygodę z nową, lepszą kawą. Będę aktywnie wspierać to przedsięwzięcie ;) Co z pewnością ułatwia fakt, że w Synergii można się zaopatrzyć we wszystko, co do tego celu potrzebne (z kawą włącznie).









Gdy tylko wypiliśmy jedną kawę, natychmiast naszła nas ochota na drugą. Z początku planowaliśmy wybrać te same ziarna, aby porównać smak kawy z różnych metod parzenia. Ostatecznie wybraliśmy kawę z Kostaryki (również Coffee Proficiency), która w odróżnieniu od swojej poprzedniczki nie ma kwaskowych nut, jest raczej lekko czekoladowa. Tym razem z chemexa, jak szaleć to szaleć. To mnie ostatecznie przekonało, że najbardziej smakują mi kawy przygotowane metodą przelewową, z Ameryki Południowej. W między czasie gadaliśmy, jak najęci, zagadując co jakiś czas Uśmiechniętą Panią o młynki, kawy, filtry i (w końcu!) dostępne ciasta. Cały czas się łudzę, że nie byliśmy zbyt uciążliwi.









Ani się obejrzeliśmy, strzeliły nam na zegarku ponad dwie godziny. Kiedy? Nie wiem, kiedy dobrze ci się siedzi, czas upływa niepostrzeżenie. Najtrudniej było wstać z krzesła. Ciasto i taka ilość kawy to potężne obciążenie dla organizmu, jedynym wyjściem było to rozchodzić na dłuższym spacerze. Ale jestem pewna, że przy najbliższej okazji wrócimy do Synergii. Dla wnętrza, dla kawy i uśmiechniętych twarzy.

Coffee Synergia
Andrzeja 29/2

Katowice 









niedziela, 2 listopada 2014

Konkurs z magazynem Maszkety

Gdy ostatnio na fanpage'u pisałam Wam, że "to nie koniec".. nie żartowałam ;) Zapraszam na szybki konkurs!

Niedawno ukazał się drugi numer naszego Magazynu „Maszkety”, który jest dostępny dla wszystkich, w internecie - o tu. W związku z tym na wszystkich blogach autorek, które brały udział w przygotowaniu magazynu ogłaszamy mały konkurs, w którym będzie można wygrać egzemplarz pierwszego numeru Magazynu Maszkety, który udało nam się wydrukować dzięki dotacji uzyskanej z Urzędu Miasta w Chorzowie. 



Jeśli chcecie mieć swój wyjątkowy i osobisty egzemplarz Maszketów, nie ma nic prostszego (a pięknie wygląda w tym zestawieniu, prawda?). Zadaniem konkursowym jest opisanie swojej największej wpadki kuchennej. Może przypalił Wam się obiad, zapomnieliście dodać cukru do ciasta, beza się rozpłynęła..
Opis ma być krótki – maksymalnie 300 znaków (bez spacji) i zabawny, to nasze jedyne wymogi ;)
Odpowiedzi umieszczajcie w komentarzach, macie na to cały tydzień (2.11 - 9.11). Konkurs zamykam w następną niedzielę o 23:59. Postaram się wybrać najzabawniejszą odpowiedź, mam nadzieję, że będzie ich całe mnóstwo! O wynikach poinformuję Was na blogu i fanpage'u. Ze zwycięzcą skontaktujemy się mailowo, więc w komentarzu zostawcie swój adres e-mail.

Zapraszam do wspólnej zabawy i czytania magazynu! 

Jeżeli jeszcze tego nie zrobiliście, zapraszam do polubienia fanpage'a Maszketów.

P.S. Nagrodę wysyłamy wyłącznie na terenie Polski!

czwartek, 2 października 2014

Dyniowe scones i Magazyn Maszkety no. 2!

Na Śląsku mieszkam od urodzenia, to chyba często widać i słychać (byle nie czuć). Lubię śląską gwarę (choć godać nie umiem), śląskie akcenty w sztuce i kulturze, ten nasz trochę czarny klimat. Niemniej od kuchni śląskiej stronię. W moim domu króluje kuchnia fusion (brzmi światowo, co?) z ogromną domieszką akcentów włoskich i azjatyckich. Kompletnie tracę głowę dla chińskich stir-fry czy indyjskich curry. Ten nasz kulinarny galimatias nikogo nie dziwi, korzenie mam raczej wschodnie niż rdzennie śląskie (tutaj zawsze królowały pierogi!). Kuchnie śląską jednak trochę znam i czasem lubię do niej wrócić. Nic tak dobrze nie smakuje, jak prawdziwa śląska rolada, gumiklyjzy i modro kapusta. Najlepiej raz do roku, wtedy to prawdziwe święto ;)
Dlaczego o tym mówię? 1.10 wydałyśmy ze śląskimi dziołchami kolejny numer magazynu Maszkety. Prace nad nim trwały od wakacji, w końcu ujrzał światło dzienne. Jestem bardzo dumna, bo moje zdjęcie zdobi okładkę tego numeru! Znajdziecie tam również inne zdjęcia mojego autorstwa (gady z ogniska, ziemniaki z bryndzą, sok kubuś), a także krótki artykuł o targach staroci.
Dziewczyny zaś postarały się o moc przepisów warzywnych i owocowych, a także teksty traktujące o podróżach, food art i jedzeniu w filmach. Dużo pięknych potraw, dużo do czytania. Serdecznie zapraszam Was do lektury! (kliknij w zdjęcie - zostaniesz przekierowany do magazynu!)

http://issuu.com/magazynmaszkety/docs/magazyn_maszkety_02

A żeby nie być tak bezproduktywną, podam Wam przepis na dyniowe scones. Na jesienne, szare poranki, kiedy tak ciężko jest się obudzić. Doskonale smakują z masłem orzechowym i kubkiem mlecznej kawy. Po resztę pyszności zapraszam do Maszketów ;)

Dyniowe scones
pumpkin scones

160 g mąki pszennej
160 g mąki orkiszowej razowej
2 łyżeczki proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki cynamonu
1/2 łyżeczki kardamonu
2/3 szklanki startej dyni (na małych oczkach)
2/3 szklanki maślanki
3 łyżki cukru brązowego
70 g schłodzonego masła
50 g orzechów pecan
10 daktyli
1 jajko
łyżka mleka
pestki dyni lub słonecznik

Obie mąki łączymy z proszkiem do pieczenia i przyprawami. Dodajemy pokrojone w kostkę masło i rozcieramy palcami. Następnie dodajemy cukier, startą dynię, maślankę oraz posiekane orzechy pecan i daktyle. Mieszamy i podsypując mąką wyrabiamy elastyczne ciasto.
Blachę wykładamy papierem do pieczenia. Przenosimy ciasto na blachę i rozwałkowujemy na okrągły placek grubości ok. 2 cm. Za pomocą noża kroimy na 8 równych części (jak pizzę). Smarujemy jajkiem wymieszanym z mlekiem i posypujemy z wierzchu nasionami.
Pieczemy przez 25-30 minut w piekarniku nagrzanym do 190 st. C, aż scony mocno wyrosną i się zrumienią.


czwartek, 28 sierpnia 2014

Znamy się nie od dziś (urodziny i okazjonalny jagielnik)

Ostatnio o tej okazji trochę zapomniałam i niepostrzeżenie czmychnęła bokiem. Tym razem postanowiłam się nieco przygotować. 2 lata? Czujecie to? 730 dni, z niewielką (i niechlubną) przerwą, którą wyparłam.
Od sierpnia 2012 odwiedziliście mnie ponad 90 tysięcy razy! Wspólnie zostawiliśmy ponad 1000 komentarzy. Spłodziłam 106 wpisów. Twarzoksiążka naliczyła 577 fanów! A blogger 122 obserwatorów. Dla wielu to małe liczby, dla mnie bardzo duże i wyjątkowo cenne. Nie sądziłam, że będę w miejscu, w którym teraz jestem. Na przestrzeni tych dwóch lat wiele się zmieniło, wiele nadal się dzieje i mam nadzieję, że sukcesywnie dziać się będzie. Mam nadzieję, że nie zabraknie mi zapału i czytelników ;) Bardzo Wam wszystkim dziękuję!



A co mam w zamian? Zdążyliście już zaobserwować, że moje wypieki i desery należą do tych nieskomplikowanych i o nienachalnej urodzie (tak, to eufemizm). Taka ze mnie kuchareczka..Tym razem chciałam zrobić coś ekstra, że mi samej papucie spadną! Wahałam się między tortem, a czymś nowym i eksperymentalnym. Padło na to drugie i tu zaczęła się moja klęska. Jagielnik? Czemu nie, ja nie zrobię?! I zrobiłam, wszystko toczyło się ustalonym torem do momentu krojenia delikwenta. Nie popełnijcie mojego błędu i nie wykładajcie spodu tortownicy papierem do pieczenia. Chyba, że rozmokły i rwący chcecie skonsumować razem z deserem. Z papierem się w końcu uporałam, ale estetyka stoi u mnie na pierwszym miejscu, więc zdjęć pokrojonych kawałków nie będzie. Musicie mi zaufać, że całość była bardzo smaczna i na pewno do powtórki. Zostawiam Was z przepisem i (niestety tylko) jednym, dopieszczonym zdjęciem.


Jagielnik jagodowy (sernik jaglany) 
blueberry millet cheesecake
przepis Klaudyny z Ziołowego Zakątka / forma ø 24cm

 

Po wszelkie dane techniczne zapraszam na bloga Klaudyny. Dowiecie się dokładnie, jak krok po kroku postępować z kaszą jaglaną, i jak uzyskać idealny jagielnik :) 


300 g kaszy jaglanej
700 ml i 350 ml mleka migdałowego (lub innego, ulubionego)
3 łyżki żelatyny
100 g cukru
sok wyciśnięty z 3 cytryn + starta skórka
sok z 1 limonki
4 łyżki aroniówki
120 g jagód

Dodatkowo: 150 g borówek, dwie galaretki jagodowe

Kaszę jaglaną dokładnie wypłucz (ja płukałam 3 razy w zimnej wodzie). Wsyp do garnka, zalej 700 ml mleka migdałowego i 250 ml wody. Gotuj na wolnym ogniu przez 20 minut, aż kasza będzie miękka i wręcz rozgotowana. Odstaw na 10 minut.
Żelatynę namocz w zimnej wodzie. Gdy napęcznieje, odsącz. Podgrzej 500 ml mleka migdałowego i rozpuść z nim żelatynę.
Ugotowaną kaszę zblenduj na gładką masę z rozpuszczoną w mleku żelatyną, cukrem, sokiem i skórką z cytrusów, aroniówką i jagodami. Jeśli uznasz, że masa nadal jest mdła, dodaj soku z cytryny lub cukru.
Gotową masę przelej do natłuszczonej tortownicy (nie wykładaj papierem!) i przełóż do lodówki.
Gdy masa wystarczająco stężeje, przygotuj galaretkę. Rozpuść galaretki z mniejszej ilości wody (zmniejsz ilość o ok. 30%) i poczekaj aż ostygną i nieco zgęstnieją. Na jagielniku ułóż borówki i zalej galaretką. Schowaj do lodówki i poczekaj, aż całkiem stężeje.



wtorek, 8 kwietnia 2014

Chleb na wiosennym talerzu

Są takie zajęcia, gdy nawet ciężka praca i dużo poświęconego czasu stają się przyjemnością. Po raz drugi miałam przyjemność współpracować przy realizacji magazynu Spring Plate. Tematem jest szeroko pojęta wiosna - Wielkanoc, pąki kwiatów i drzew, kiełki, nowalijki, zieleń, słońce i wszystko to, co z tą świeżą porą roku się kojarzy. Wszyscy wykonali kawał dobrej roboty, jestem oczarowana każdym kadrem i artykułem. Wszyscy razem i każdy z osobna dali z siebie wszystko, co widać, jak na dłoni. Mogłabym tak długo zachwalać, ale najlepiej doświadczyć tego na własne oczy.
Ja wzięłam na warsztat pieczywo, temat tyleż powszechny, co jednocześnie trudny. Moje zmagania możecie śledzić od strony 54. Muszę się jeszcze pochwalić, że zdjęcie na okładce to także moje dzieło. Jestem bardzo dumna i cieszę się, że mogę być częścią czegoś tak pięknego, za co dziękuję Weronice, pomysłodawczyni tego projektu. Zapraszam do lektury.

Spring Plate, Wiosna 2014 - numer 5




A poniżej kilka ujęć, które nie znalazły się w magazynie ;)





wtorek, 22 października 2013

czekoladowe tosty francuskie podane na wiosennym talerzu

Czas się pochwalić.
Kilka tygodni temu odezwała się do mnie Weronika ze Spring Plate. Złożyła mi propozycję, której nie mogłam odrzucić. Zrobić zdjęcia do pięknego magazynu? Szaleństwem byłoby się nie zdecydować. I mamy październik, pełnię jesieni i nowy, trzeci już numer Spring Plate. Większość autorów z pewnością znacie, znalazłam się tam i ja. Jest tam tyle pięknych zdjęć i tekstów, że czuję się onieśmielona, tyle nauki przede mną. Ale pierwsze koty za płoty.
Papier wszystko przyjmie, ale ilość miejsca jest ograniczona, zatem podzielę się z Wami zdjęciami i przepisem na tosty francuskie z czekoladą, gdyż to właśnie czekoladę wzięłam na warsztat. W magazynie znajdziecie także przepis na mus czekoladowy, gorącą czekoladę z chili i mocno czekoladową tartę z kardamonem.




Tosty francuskie z czekoladą

chocolate french toast
porcja dla 2 osób

8 małych kromek białego pieczywa (chałka, słodka bułka)
1 jajko
100ml mleka
1 łyżka ekstraktu waniliowego
2 łyżki drobnego cukru
60g gorzkiej czekolady 70%
drobny cukier do obtoczenia tostów
masło do smażenia

polewa czekoladowa
100ml mleka
100g gorzkiej czekolady 70%
50g czekolady mlecznej

 
Mleko wlej do rondelka i zagotuj. Wrzuć pokruszoną czekoladę i odstaw na chwilę, aż zmięknie. Dokładnie wymieszaj do uzyskania gładkiej konsystencji.

Czekoladę roztop w kąpieli wodnej, odstaw do ostudzenia. Kromki pieczywa smaruj grubą warstwą czekolady (z dwóch stron) i składaj kanapki.
Jajko roztrzep z mlekiem, dwoma łyżkami cukru i ekstraktem waniliowym. W jajecznej miksturze namocz wcześniej przygotowane kanapki z czekoladą.
Na patelni roztop dwie łyżki masła, kanapki smaż z każdej strony na złoty kolor. Po usmażeniu obtocz w cukrze i podawaj z polewą czekoladową.


sobota, 6 lipca 2013

bajsnij se trocha Ślunska

I stało się. Pierwszy KATO Bazar za nami.
Wyruszyliśmy z domu skoro świt - jest sobota, u mnie świta najwcześniej o 9 rano, w zależności od ustawienia zasłon. Pogoda nie zapowiadała nic dobrego, wieczorne nawałnice pozostawiły w okolicy lekkie spustoszenie i bałam się, że dzisiejszy dzień stoi pod znakiem zapytania. Gdy zbliżaliśmy się do katowickiego ronda, przestało kropić, a słońce nieudolnie przedzierało się przez chmury. Parasol mieliśmy w pogotowiu i na całe szczęście niepotrzebnie. 
Było miło, wesoło, sympatycznie, radośnie, sielsko, swojsko i po prostu fajnie. Gabaryty targu nie były imponujące, ale to w końcu wielka improwizacja, która ma wszelkie predyspozycje by się rozrastać wzdłuż i wszerz. Liczę na to, że z każdym kolejnym weekendem wystawców będzie przybywać. Wiele polskich miast ma już swoje targi (Le Targ w Warszawie, Zielony Bazar w Poznaniu), nadszedł czas, by i Śląsk zaistniał na targowej mapie. A mamy co pokazać!
Dzisiaj w repertuarze były między innymi: ekologiczne warzywa - świeże i jak najbardziej certyfikowane. W towarzystwie pojawił się nawet zapomniany jarmuż, który domagał się szczególnej atencji. Obok warzyw także surowa czekolada (wow!), ekologiczne jajka i świeżo tłoczone soki, a wszystko to pod szyldem Ekologicznego Straganu. 





Ale żeby znowu nie było tak zdrowo, pojawiła się drużyna z Good Cake oraz przesympatyczne siostry z Domowych Wypieków, które przyjechały tutaj aż z Żywca. Nie ukrywam, że te dwa stoiska były głównym celem moich żarłocznych ataków. Zjedliśmy pyszną tartę cytrynową, ciasteczka kokosowe i muffiny. Więcej się nie zmieściło, ale odrobimy straty w przyszłym tygodniu. Tym razem celuję w brownie od GC oraz siostrzane wytrawne muffiny, które rozeszły się na pniu. Ciekawe dlaczego? ;)





Pozostaniemy w słodkich klimatach, bo przetwory wyraźnie wyróżniały się na tle bazarowego krajobrazu. Już dawno doceniłam kolorowy design etykiet a to dobre! (i nie tylko ja) i w końcu postanowiłam się skusić. Konfitura pomarańczowa pierwsza klasa, a syrop malinowy.. jak u babci. Nie żartuję, nie śmiałabym! 
Kolorowe etykiety to także Chata Wieśniaka, która uwiodła mnie miodem rzepakowym z płatkami róż. O-błę-dny! Nie pogardziłabym także czeko-chili czy sambuci wieśniaka, ale moje fundusze były już lekko nadwyrężone ;) Słodkie akcenty przełamano tradycyjnymi wędlinami oraz pajdami ze smalcem. Gdyby nie moje vege wyzwanie..
A zaraz obok ogromne bochenki chleba z Sarnowa. Naprawdę olbrzymie, ćwiartka czeka na dzisiejsza dostawę pomidorów. Będzie przepyszna kolacja.
Z tego miejsca chciałabym także pozdrowić Agatę z nono, która dotarła na bazar w ostatnim momencie! :) Uraczyła nas zaskakującym sernikiem ogórkowym z pomidorową galaretką, który na pewno smakował równie dobrze, jak ten, który na bazar niestety nie dotarł ;) Hummus z bobu czadowy, nawet okoliczni "eksperci" docenili.


Na koniec zostawiłam sobie stoisko z mojego rodzimego miasta, które specjalizuje się w kawie. Bardzo dobrej kawie. Kawę prażą samodzielnie, a z tego co uprażą robią małe, kawowe cuda. Do degustacji przygotowali Bytomski Kusik, który czekał na chętnych w zawsze pełnym imbryczku. Szczęściarze mogli się załapać na pyszną, kawową galaretkę z bitą śmietaną, a także świetne ciasto marchewkowe. Mam nadzieję, że będą także za tydzień i tak do końca wakacji. Serdecznie pozdrawiam ekipę z Cafe Amor czyli śląskiej prażalni kawy w Bytomiu! :)


Działo się dużo, przyszło dużo ludzi i było dużo, duuużo uśmiechów. Jeśli akurat jesteście na Śląsku, wpadnijcie w najbliższą sobotę do Katowic. I następną, i jeszcze kolejną. Jeśli jesteście ze Śląska i właśnie dowiedzieliście się o KATO Bazarze, nie może Was tam zabraknąć. Widzimy się za tydzień! :)


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...